අව්ව තිබෙන විට වේලාලා බෑන්ද
සිහිව දෙව් ලියන් අහසේ දුර ගියද
පොළව පමණි දුන්නේ මී පෑණි කන්ද
සියොත් රෑලක් ඈවිදිනවා රළු පොළවේ
සරත් සමේ හිම වෑටුනයි කිටි කිටියේ
හදත් අත ලගයි කරවට ඈත තරුමාලේ
දුමත් මා වටකරන් මිතුදම් පෑවා වේ
තරහ වෙන්නෙපා ආදර පෙනහෑල්ලේ
විරහ වේදනා හින්දයි දුම් බොන්නේ
පහව යන තුරා දුක ඉවසාගෙන ඉන්නේ
මරුව එනතුරා පමණයි ඔබ විදවන්නේ
No comments:
Post a Comment