හෑම රෑයක ලොව නෙතු නිදන කල සොදුරු සුවබර සිහිනයේ
මම තනිව ලෙඩ ඈදක වෑතිරී සොයමි හද දෑන් කෝ කොහේ
දින ගෙවෙන මුත් හෙට එලිය හිරු දකිනු හෑකිවේද මට අනේ
වෙන සිහින මහ ගොඩක් මට නෑත එකම සිහිනෙත් බොදවුනේ
දිගට හෑඩ කොට රෑළි දමා වෑඩ සරසලා සෑදු කෙහෙරෑලි කොහේ
ලගින් හිද පෙරදිනෙක මා හා ගී ගෑයූ අය ලෙසින් සෑගවී ගියේ
මල් බිගුන් තුඩු මද නලත් හා සුවය විදිමුත් මුත් සමණල් වියේ
අද බෙහෙත් පෙති සමග උල් කටු මා වටේ හිද මට හිනෑහෙතේ
දිනක් වේ නම් හෙටක් ඉපදෙන මටත් එහි ඉඩ නෑතුවදෝ
දුකක් දෙන්නට මගේ අම්මට පෙර භවේ පව් පිරුනදෝ
බිදක් වත් පින් කමක් කර ඈති මහිමයේ ඵල නෑතිවෙදෝ
මිනිස් කම් ලෑබ අකල පරවෙන මල් තවත් ඉපදේවිදෝ
No comments:
Post a Comment